In memoriam Leo van Veen, erelid VVP

Geboren 28-12- 1927. Overleden 19 augustus 2016

 

Begin jaren 70 van de vorige eeuw werd Leo van Veen betrokken bij het verenigingsleven van Voetbalvereniging Pancratius in het Zuiderpark. Toenmalig jeugdsecretaris Wim van Rongen benaderde Leo of hij misschien leider zou willen worden van het team van zijn zoon. Het was gauw beklonken. Deze eerste kennismaking was een schot in de roos en betekende een vriendschapsband voor het leven tussen de beide heren en met zijn cluppie VVP.

 

Het viel al snel op dat Leo een doener was. Naast zijn jeugdleiderschap werd Leo van Veen ook betrokken bij de Zomerkampen van VVP. Leo opereerde zo’n sportkampweek graag in de luwte. Hij bemoeide zich met de inkoop, de schoonmaak en ondersteunde de keukenstaf. Hij draaide ze hand niet om voor de vuile klusjes. Met ruim 60 man op een kampeerboerderij valt er genoeg schoon te maken. Zeker als de weersomstandigheden slecht waren, moest hij flink aan de bak. Leo was de grote stille kracht op de achtergrond.

 

De kinderen spraken Leo nooit aan als meneer, leider, trainer of meester. De kinderen noemden hem steevast “Ome Leo”. Een eretitel waarmee de kinderen uiting gaven dat Ome Leo eigenlijk voor hen een grote vriend en vaderfiguur was. Maar als de kinderen luidkeels “Ome Leo, Ome Leo”” begonnen te zingen, vielen zijn bescheidenheid en onopvallende aanwezigheid weg. Ome Leo werd opgeroepen de Bingo molen te beroeren. Ome Leo was de grote gangmaker. We wisten niet hoe hij het voor elkaar kreeg, maar de bingonummers openbaarden zich altijd in een dusdanige volgorde, dat elk kind een prijs had. Leo had blijkbaar bovennatuurlijke krachten. “Een klein beetje sjoemelen, mag toch”, zei hij dan na afloop. “Ieder kind moet toch wát gewonnen hebben “, rechtvaardigde hij dan.

.

De daadkracht van Leo was de VVP-bestuurders natuurlijk ook opgevallen. Zij konden de zakelijke ervaring en inzichten van Leo als ZZP-er best wel gebruiken bij het kantinegebeuren. Nee zeggen, was niet zijn stijl. En zo rolde Leo de kantinecommissie in. Leo heeft vele jaren achter de bar gestaan. Het ging hem makkelijk af. Waar één persoon al moeite had met één bestelling, hielp hij moeiteloos 3 a 4 man tegelijk. Hij had een scherp geheugen. En hoofdrekenen kon hij als de beste.

 

Veel zondagen als VVP een thuisprogramma had, kwam Leo al vroeg uit de veren. Snel naar het Zuiderpark te zorgen dat de keuken en de voorraden op orde kwamen. Natuurlijk eerst even afgeven op onze zustervereniging, die de dag of avond ervoor een puinhoop had achtergelaten, maar daarna gelijk weer de handen uit de mouwen. Om 9:00 stond het eerste voetbalteam alweer te wachten op een kopje koffie en een broodje kaas. Een trekker door de keuken en kantine, kratten sjouwen, tafel en stoelen op zijn plaats. Het deed het allemaal met het grootste gemak. Leo wist van aanpakken.

 

Leo heeft ook nog diverse jaren deel uitgemaakt van het algemeen bestuur van VVP. Hij zat aan voor de portefeuille Kantinezaken, maar moest natuurlijk ook meepraten over andere onderwerpen die de vereniging aanging. Hij zei nooit veel. Maar als Leo uit de hoek kwam, was het een kort en duidelijk verhaal. Leo was niet van het grijze gebied. Het was zwart of wit. Maar als er dan een beslissing viel, dan was hij de eerste die ermee aan de gang ging. Hij was loyaal naar zijn medebestuurders. Maar als Leo vond dat iets echt niet kon, dan gingen de hakken in het zand en was hij niet te bewegen. En zeker als dan de emotie in zijn stem kwam, dan vlogen er soms de nodige – typisch Poeldijkse – uitdrukkingen over de tafel.

 

Bij zijn aftreden als bestuurslid tijdens de ALV werd zijn jarenlang, tomeloze en belangeloze inzet beloond met een langdurig staand applaus, dat aan het slot werd bezegeld met het erelidmaatschap van VVP. Hij vond het allemaal niet nodig, maar was er toch groots mee. Het erelidmaatschap is maar weinigen ten deel gevallen.

 

In de zomer 1997 ging VVP samen met GDS op – in sv Erasmus. Voorafgaand werd er nog een grootst evenement bij VVP gehouden. De fusie was beklonken en de verhuizing naar de Erasmusweg werd een feit. 81 jaar geschiedenis, waarvan ruim 65 jaar Zuiderpark, werd gevierd met voetbal, vertier en muziek. Tegen de einde van het feest in de kleine uurtjes liep Leo vooraan in de polonaise. De linkerhand graaide naar elk schouder die nog op een stoel zat. Je moest wel meelopen. En in zijn rechterhand een glas Spa Geel.

 

Leo zou in december 89 jaar geworden zijn. Volgende week op 1 september a.s. zou VVP 100 jaar zijn geworden. Leo schrijft zelf een groot deel van de geschiedenis van VVP.

 

Leo is weliswaar uit beeld geraakt, maar zijn naam valt nog regelmatig als voorbeeldfunctie van grote inzet en plichtsbetrachting. Leo van Veen wordt door de oud-leden vooral herinnert als een aimabele man, een doener, een mens met een groot hart voor kinderen die plezier beleven aan hun sport, een man met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Iemand van weinig woorden en veel – heel veel – daden.

 

Vandaag, 25 augustus, is in besloten kring afscheid genomen van Leo van Veen waarna hij is bijgezet in het familiegraf op de begraafplaats St Barbara. Ons medeleven gaat uit naar zijn (klein)kinderen. Wij wensen hen sterkte bij het verwerken van het verlies van hun vader en (over)grootvader en onze sportvriend..

 

Leo van Veen, namens alle oud VVP’ers, grote dank voor alles wat je hebt gedaan.

 

Bestuur sv Erasmus

Cees Los